Piroska - september en oktober 2010
Ik ben Piroska en ik ben 19 jaar oud. Ik doe de opleiding Dier en Gedrag.
Van 29 augustus tot en met 29 oktober 2010 heb ik stage gelopen bij Donkey Sanctuary Bonaire. Ik heb echt een geweldige tijd gehad en ik vind het de beste stage die ik tot nu toe gehad heb. Ik was altijd een beetje bang voor paarden en ezels. Maar mijn liefde voor
dieren is erg groot en nu heb ik ook de ezels in mijn hart gesloten. De ezels zijn harstikke lief. Het is leuk als je ze aandacht geeft, want je ziet dat ze je dankbaar zijn. En dat maakt het zulke geweldige dieren. Ik was ook net in de tijd gekomen dat er twee kleine veulentjes (Dean en Astrid) verzorgd moesten worden. Ze waren een paar weken oud. De één is gebeten door honden en de ander is haar moeder verloren door een auto-ongeluk. Ik heb ze meege-
maakt in slechte tijden. Maar ook in goede en leuke tijden. Dat ze met je willen spelen en donderen en dan zie je hoe jong ze eigenlijk zijn en wat ze al hebben meegemaakt in het begin van hun leven. Het is altijd hard werken in het park en vooral voor openingstijd (10.00 uur) is het hard aanpoten. Alles moet op tijd klaar zijn voordat de bezoekers komen. Maar dat heeft mij ook gemaakt tot een harde werker. Ik heb het doorzettingsvermogen gekregen dat ik later goed kan gebruiken. Daarnaast heb ik ook veel van het eiland Bonaire gezien. Ik had nooit gedacht dat het zo mooi zou zijn. De flamingo’s, pelikanen, leguanen en ezels natuurlijk maken het helemaal compleet. Voor de ontspanning kan je ook heerlijk snorkelen. Je komt tot rust in het water en vooral na een dag hard werken is dat heerlijk. Ik wil vooral Marina en Marion bedanken dat ze me zoveel hebben bijgebracht. Ik weet zeker dat dit bij een andere stage niet zo snel voorkomt. Ik kom zeker nog een keer terug op Bonaire en dan ben ik ook benieuwd hoe groot Dean en Astrid zijn geworden. In vergelijking met Bonaire is Nederland heel saai.
Larissa – april tot juni 2011
Mijn naam is Larissa van Nimwegen en ik ben 20 jaar oud. Omdat ik een tussenjaar had van school wilde ik, behalve het hele jaar werken, ook een paar weken naar het buitenland. Ik wilde graag vrijwilligerswerk gaan doen om zo meer van een land te zien en mijzelf ook nuttig te maken. Toen ik op internet de website van Donkey Sanctuary Bonaire zag, sprak dit mij gelijk aan. Zeker omdat ik altijd al gek ben geweest van paarden, welke ervaring bij
de ezels goed van pas zou komen! Ik heb een mail gestuurd en een afspraak gemaakt met Susan, die als vrijwilligster vanuit Nederland werkt. Dit was erg prettig, omdat zij me al veel kon vertellen en me ook alvast een beetje kon voorbereiden. Na dit gesprek wilde ik zeker gaan! Het afscheid van mijn vriendje, familie en vrienden was wel even moeilijk omdat ik nog nooit zo lang en zo ver alleen van huis was geweest. Na een lange vlucht stond Marina al op mij te wachten. Toen ik de ezels bij aankomst zag, was ik
meteen verkocht: wat waren ze leuk! De volgende dag eerst maar acclimatiseren en toen begon ik zondag toch echt met het werken. Om 8 uur ‘s ochtends eerst de ezels voeren. Wat een geweldig gezicht: alle ezels staan stipt op tijd klaar bij de voederplaats. Het is best
zwaar werk om al het voer in de troggen te krijgen, maar wat mooi om zoveel ezels allemaal rustig te zien en vooral te horen eten! De eerste week was ik samen met een stagiaire, die al een paar weken voor mij begonnen was. We hebben samen een leuke week gehad. Daarna heb ik drie weken alleen in het huisje gezeten om vervolgens nog twee weken samen te zijn met Aafke en Robin, twee gezellige stagiaires. Het huisje waar we in sliepen was erg knus en je had alles wat je nodig hebt. Ik heb ervaren dat ezels super
leuke dieren zijn. Ze hebben allemaal een eigen karakter en het zijn heel lieve dieren. Toen ik aankwam waren er twee veulentjes: Oscar en Clive. Oscar was echt een knuffeldier en heel aaibaar. Clive was iets banger, omdat hij niet in de ezelopvang geboren was. Het was erg leuk om te zien dat Clive steeds nieuwsgieriger werd. Gelukkig zijn er in de tijd dat ik op Bonaire was weinig meldingen geweest van ezels in nood. Wel hebben we een merrie opge-
haald die ziek was en helaas is zij diezelfde avond nog overleden. k vond het werk super leuk om te doen. Je had natuurlijk de dagelijkse routine van voeren en schoonmaken en verder deed je net wat er gedaan moest worden die dag. Ook het contact met de toeristen was erg leuk, vooral als de mensen oprecht geïnteresseerd waren en je het verhaal van de ezels en de opvang goed kon overbrengen. Zeker als dit dan resulteerde in een donatie of zelfs een adoptie, gaf het veel voldoening. Ik heb mijn 7 weken op
Bonaire als heel bijzonder ervaren. Het werk, de ezels en de mensen waren fantastisch. En je hebt twee dagen in de week vrij, dus genoeg tijd om leuke dingen te doen. Ik heb een geweldige tijd gehad en ik mis de ezels nu al. Ik wil Marina en Marion bedanken. Het werk wat de ezelopvang doet is super! En ook zo hard nodig voor de ezels. Ik zal veel mensen over de opvang vertellen en ik hoop dat ze een toekomst met veel adopties, donaties en subsidie tegemoet gaan. Dat verdienen ze wel na zoveel tegenslagen en nog nooit subsidie gekregen te hebben! En natuurlijk hoop ik snel de kans te krijgen om zelf weer eens terug te gaan!