1 januari 2012 – slecht begin van het nieuwe jaar

Helaas is het nieuwe jaar slecht begonnen. Vanochtend kregen we een melding over een gewonde ezelin die in de nieuwjaarsnacht was aangereden door een auto. Na de aanrijding

had de gewonde ezelin nog kans gezien zich zo’n 300 meter voort te slepen, terug naar de plek waar zij overdag vaak te vinden was: een zandbult naast een huis in aanbouw. De eigenaresse van dit huis, aan de Kaya Pauwnee in Hato, trof de gewonde ezelin daar ’s ochtends vroeg aan. Uiteraard gingen wij na de melding direct op pad om de ezelin te helpen. Tot ons verdriet had deze prachtige en verder kerngezonde ezelin haar rug gebroken door de aanrijding en konden wij niets anders voor haar doen

dan de dierenarts bellen om haar uit haar lijden te verlossen. Arme ezeldame, wat een triest begin van het nieuwe jaar…

19 januari 2012 – veulentje verdwenen

Gisterenavond, toen het al bijna donker was, meldde zich een meneer bij het toegangshek van de ezelopvang. Hij vertelde ons dat er vlak bij zijn huis in de wijk Den Statie een ezelin met een klein veulentje stond. Hij dacht dat dit veulentje misschien ziek zou zijn, omdat het aan zijn achterwerkje en achterpootjes veel viezigheid had zitten. Wij bedankten de man voor zijn melding en vertelden hem dat ezelbaby’s, net als mensenbaby’s, vaak last hebben van diarree wanneer hun tanden doorkomen. Waarschijnlijk zou dat bij dit kleintje ook het geval zijn. Maar uiteraard namen we liever het zekere voor het onzekere. Dus spraken we met hem af om de volgende morgen, als het weer licht zou zijn, meteen te komen kijken of het veulentje verder gezond was. Om zeven uur vanochtend waren Marina, Mila en Marion dan ook al ter plekke. De moederezel was snel gevonden, zij was makkelijk te herkennen aan haar volle uier met melk. Vreemd genoeg was haar veulentje nergens te vinden. En de moederezel was duidelijk wanhopig aan het zoeken en roepen naar haar kind. We hebben overal in de omgeving gezocht naar het veulentje, maar hebben het niet kunnen vinden. Het veulentje kon niet dood zijn, want dan zou de moederezel nog treurend bij haar dode kind hebben gestaan. Na een uur zoeken moesten we terug naar de ezelopvang om daar de ezels te voeren. Maar direct daarna zijn we, versterkt met Genaro, weer terug gegaan om het veulentje te zoeken. Moederezel liep nog steeds alleen rond, op zoek naar haar kind en met pijn aan haar opgezwollen uier vol melk. Tot ons verdriet hebben we het veulentje niet kunnen vinden, ondanks dat we de hele omgeving hebben uitgekamd. Een moederezel laat haar kind nooit in de steek. Dus als het veulentje ergens vast zou zitten, zou de moederezel bij die plek blijven staan. En als haar kind gestorven zou zijn, zou ze nog de hele dag treurend bij het dode lijfje blijven staan. We vermoeden daarom dat het veulentje, zoals helaas wel vaker gebeurt op Bonaire, door mensen is gestolen van de moederezel en meegenomen naar huis. Dat is natuurlijk traumatisch voor zowel de ezelin als het kind. Bovendien krijgt de moederezel pijnlijke stuwing in haar uier en wordt het veulentje vaak dodelijk ziek door gebrek aan voedingsstoffen. Arme moeder, arm veulentje... Wij kunnen jammer genoeg nu niets anders meer doen dan afwachten of er wellicht nog meldingen over het verdwenen veulentje binnen komen.

28 januari 2012 – weer een ezel dood na aanrijding

Vannacht tegen 12 uur werden wij gebeld door de politie. Zij vroegen ons om naar de Kaya Korona te komen, waar ter hoogte van de kerk een ezel aangereden zou zijn. Uiteraard kwam Marina meteen uit bed en ging zij direct op pad om deze ezel hulp te bieden. Zij vond

de ezel inderdaad bij de kerk, recht tegenover een snackbar waar nog veel mensen buiten zaten. De auto die de ezel had aangereden, was niet meer ter plekke. Wellicht had de bestuurder geen mededogen met de ezel of had hij zich uit de voeten gemaakt omdat er drank in het spel was. Helaas was de ezel er erg slecht aan toe. Het arme dier had meerdere benen gebroken en ernstige inwendige bloedingen. Desondanks probeerde hij steeds tevergeefs om op te staan en weg te vluchten van de drukke plek waarop hij lag. Marina kon niets anders doen dan ook de dierenarts

uit zijn bed bellen en hem laten komen om de ezel uit zijn lijden te verlossen. Toen dat gebeurd was, zeiden de gasten van de snackbar dat Marina de dode ezel moest afdekken, omdat het geen prettige aanblik was voor de mensen die de volgende ochtend naar de kerk zouden komen. Marina had echter niets bij zich om het dode dier af te dekken. Bovendien vind zij dat de mensen dit leed juist wel eens onder ogen moeten zien. Voor veel mensen is Bonaire immers een paradijs. Voor de loslopende ezels is Bonaire echter een hel. Zij zijn keer op keer het slachtoffer van te hard rijdende auto’s en vanuit de overheid wordt ons nog steeds geen hulp geboden om de ezels van straat te halen en veilig onder te brengen in onze opvang.