Er wonen al honderden jaren ezels op Bonaire. De dieren werden in de 17e eeuw door de Spanjaarden meegebracht om als werkdier te worden gebruikt. Toen moderne voertuigen de ezels overbodig maakten, werden zij aan hun lot overgelaten. Helaas vergaat het de

ezels niet goed in vrijheid.

Doordat Bonaire een droog en dor eiland is, sterven veel ezels van de honger of door uitdroging. Een nog groter gevaar is het verkeer.

Ezels worden doodgereden of blijven zwaargewond en stervend achter langs de weg. Veulentjes die hun moeders verliezen, zijn zelf ook ten dode opgeschreven.

Daarnaast zijn de ezels op Bonaire regelmatig het slachtoffer van mishandeling. De voorbeelden daarvan zijn schrijnend: een veulentje dat werd gestenigd, een ezel waarvan de oren zijn afgesneden en zelfs een ezel die levend in brand werd gestoken.

Lange tijd was er geen enkele hulp voor deze arme dieren geregeld.